De Begraafplaats - Uitgelicht

In Nederland proberen we al sinds mensenheugenis het dreigende water te bestrijden. Vanaf de Friezen met hun terpdorpen via Leeghwater naar de moderne maatschappijen, die overal ter wereld bezig zijn met het overwinnen van het water op het land. We zijn een land van waterwerkers. We voeren dit gedreven door, langs rivieren, in polders, in IJsselmeer en Deltawerken... maar vergeten veelal de begraafplaatsen.

In Olburgen ligt Dora Visser begraven. Tijdens haar leven droeg zij de kruiswonden van Christus in haar lichaam. 129 jaar na haar dood is Dora’s graf een trekpleister voor bedevaartgangers en buigt Rome zich over een zaligverklaring. De meeste Olburgers blijven sceptisch. En de begraafplaats probeert zich zo goed als mogelijk aan te passen.

Menig begraafplaats heeft in de afgelopen jaren te maken gehad met monumentenzorg, meestal vanwege de aanwijzing van de begraafplaats of grafmonumenten als rijksmonument. Met de status van rijksmonument haal je de mogelijkheid in huis van subsidies en expertise bij restauratie en instandhouding. De regels zijn duidelijk en gelden landelijk. Dat ligt anders met wat de komende jaren nog veel houders van begraafplaatsen te wachten staat: aanwijzing tot gemeentelijk monument. Wat houdt dat precies in? En wat zijn de mogelijke gevolgen daarvan?

Al een jaar of tien wordt er gesproken over het wijzigen van de Wet op de lijkbezorging (Wlb). De voorgestelde wetswijzigingen zijn door de Tweede Kamer en de Eerste Kamer op respectievelijk 20 september 2008 en 9 juni 2009 aangenomen. Het is nu wel erg waarschijnlijk dat de wetswijzigingen op 1 januari 2010 van kracht zullen gaan.

Een wethouder die aftreedt wegens de emoties die de herinrichting van de begraafplaats oproept, en die haar spijt betuigt omdat de informatievoorziening aan de nabestaanden onvoldoende zou zijn geweest.